piątek, 31 maja 2013

Taka jakby kontynuacja opowiadanka z poprzedniego postu

Czyli coś pisane na szybko z odgrzebaniem jednej (teoretycznie dwóch) starych postaci i paroma nowymi. Będzie ciekawie, jak skończę pisać to, co teraz piszę :>
-----------------------------------------


Komendant Noriyaki uśmiechnął się lekko do młodszego kolegi, poprawiając okulary, które zsunęły mu się aż na sam czubek nosa.

- Hirasawa Shiki, dobrze zapamiętałem? - upewnił się. Mężczyzna kiwnął głową, stając na baczność, przez co doświadczony policjant nie mógł powstrzymać się od lekko zduszonego śmiechu. Rosły brunet o bystrych brązowych oczach spojrzał prosto w błyszczące z podniecenia i z niewielkiego lęku szmaragdowe oczy, tak rzadko spotykane wśród Japończyków. - Któryś z rodziców jest, jak mniemam, spoza Japonii?

- Matka - odpowiedział Shiki bez wahania, odwzajemniając w końcu uśmiech. Wyraźnie się rozluźnił, co komendant powitał z westchnieniem ulgi. Wyciągnął z dolnej szuflady swojego biurka cienką teczkę opatrzoną numerem 12/04/2012 i podał młodemu policjantowi, który przyjął ją bez wahania.

- Dałbym tę sprawę Daichiemu, jednak jeszcze nie wrócił z wakacji, a panu zdecydowanie się przyda pierwsza samodzielna sprawa do akt... zwłaszcza, że ma pan podobne myślenie jak mój syn - skomentował cicho jego przełożony, po czym gestem wskazał drzwi. - Powodzenia.

- Dziękuję - odpowiedział Shiki Hirasawa, po czym ukłonił się starszemu mężczyźnie i wyszedł z jego gabinetu. Jego ciężkie robocze buty wydawały przy tym napełniony energią tupot.


*** 


Youka Namishi była blada jak trup, którym zresztą była. Shiki wpatrywał się w jej podkrążone oczy, które już nigdy miały się nie otworzyć. Ciemnobrązowe włosy przycięte profesjonalnym sposobem w roztrzepaną emowatą fryzurę zasłaniały jej średniej wielkości czoło.

Był to jego pierwszy raz w chłodnym zaciszu sali sekcyjnej. Jarzeniówki przymocowane do sufitu, dawały białe światło nadające martwemu ciału niemiły wygląd niczym z kiepskiej jakości filmu science fiction czy horroru.

- To już wasza robota? - zapytał patologa sądowego, który przeprowadzał akurat sekcję tychże zwłok.

- Nie - odpowiedział mężczyzna. Jego wyćwiczone przez lata praktyki oczy czujnie badały na odległość ranę klatki piersiowej, najprawdopodobniej zadaną nożem albo innym narzędziem tworzącym rany kłute. - Gdyby robił to patolog, na pewno nie sięgałaby do serca. Myśląc nad tym... - w tym momencie przerwał na chwilę, obracając sprawnie skalpel między palcami, po czym zgrabnym ruchem powiększył otwór, pokazując niebijący już narząd. - Morderca mógł ją zabić w prosty sposób, wbijając nóż w klatkę piersiową, ale nie na tyle głęboko, by wbić go w serce. Wystarczyłoby nakłuć odrobinę worek osierdziowy otaczający serce, a biorąc pod uwagę czas, po jakim znalezion...

Shiki przerwał mu machnięciem ręki. Nadal przetwarzał przekazane mu informacje.

- Gdy nakłuje się worek osierdziowy w taki sposób, żeby zabić... - mruknął powoli. - ...to w worku osierdziowym nie powinna zebrać się krew?


*** 


- Chciał się pan ze mną zobaczyć? - Szatyn, który podszedł do stolika był wyższy od Hirasawy o ponad cztery centymetry. Nie widział jego twarzy, ukrytej pod czarno-białą arafatką oraz popularnymi okularami, jednak wiedział, że musi być to właśnie ta osoba, z którą chciał porozmawiać. - Pan Hirasawa, o ile dobrze pamiętam?

- Dziwne, że znalazł pan czas, by się ze mną spotkać - stwierdził Shiki, popijając swoją kawę latte. Nie zdziwiło go to, że jego towarzysz nie zamówił kawy, chociaż znajdowali się w kawiarni. - Zastanawia mnie parę rzeczy związanych z Youką i myślałem, że mógłby mi pan o nich opowiedzieć... przykładowo o waszych relacjach ojciec-córka, które wydają mi się bardziej przyjacielskie aniżeli rodzicielskie.

- Oboje woleliśmy takie od tych bardziej surowszych. Nie za bardzo chciałem być poważnym rodzicem... - rozmówca zdjął okulary, ukazując zmrużone brązowe oczy, identyczne niczym oczy Youki. - Wątpię, żeby pomagało to panu w śledztwie, więc czy mógłbym prosić o przedstawienie prawdziwego celu tej rozmowy?

Shiki skrzywił się nieco. Od początku spodziewał się, że ten moment nastąpi, jednak w duszy pragnął nieco dłuższej konwersacji.

- Panie Namishi - ściszył głos, by nikt nie usłyszał nazwiska mężczyzny. - Youka nie żyje, a my próbujemy ustalić, co mogło się stać. Mamy dwie hipotezy i żeby odkryć, która jest prawdziwa, potrzebujemy kilku informacji. Po pierwsze...


*** 


Youka nie była jedyną ofiarą w tym śledztwie. Przed nią w podobny sposób zginęły dwie inne osoby.

Hirasawa wpatrywał się ponuro w okno, za którym świat tonął w deszczu. Minął tydzień od rozmowy w kawiarni, a on był nadal w tym samym punkcie.

Wszystkie osoby w przeszłości miały problemy z sercem, wszystkie przechodził skomplikowane operacje. Wszystkie nie żyły, we wszystkich przypadkach w grę wchodziły dwa rozwiązania... dopóki nie nastąpił czwarty przypadek, tym razem bardziej szczęśliwy.

Informacja o tym, że Daisuke Namishi, ojciec martwej dziewczyny, trafił w ciężkim stanie do szpitala, dotarła do Shikiego trzy godziny po nastąpieniu tego faktu. Obracając między palcami strzykawkę, którą znaleziono przy mężczyźnie, rozmyślał nad całą sprawą.

W tym momencie mógł wykluczyć tamponadę serca spowodowaną przez ranę kłutą klatki piersiowej - Namishi był skutecznym przykładem tego, jak można próbować zabić bez brutalnego mordowania znaczonego krwią. Wystarczyła tylko ta strzykawka, przedmiot znajdujący się w rękach policji.

Strzykawka wcześniej wypełniona chlorkiem potasu, substancją wykorzystywaną przy wyrokach śmierci.

Uśmiechnął się lekko, jednak nadal zastanawiało go jedno. Namishi znał wszystkie ofiary - czy istniała więc możliwość, że to właśnie on był mordercą, a jego otarcie się o śmierć to zwykła próba zamaskowania swojej roli w tym przedstawieniu?

Policjant zmrużył szmaragdowe oczy, czochrając rude odstające włosy. Nadal nie rozumiał jednak notatka, jaką znalazł rano na swoim biurku, mogła wiele wyjaśnić, biorąc pod uwagę, kto ją sporządził oraz fakt, że Youka zwracała się do ojca Namida.


Łzawa Gwiazda świeci czysto niczym krople słone
które znaczą jej twarz po deszczowej dobie
D. Noriyaki



Ciekawe tylko, kto tak naprawdę zabija, pomyślał Shiki, powracając do papierkowej roboty, która urosła do poważnego problemu zagracającego jego miejsce pracy.

Stare opowiadanie z konkursu

... czyli jak po pewnym czasie wywołać we mnie śmiech gorszy niż ten, który powstaje, gdy czytam pierwszy zeszyt z "Requiem..." :D Bęben, jeśli to czytasz - pozdrawiam :>
-------------------------------------------

Daichi spojrzał na księżyc. Było już późno, a on dopiero znalazł czas, by pomyśleć o śledztwie. Szkoła, piękne długonogie koleżanki - zazwyczaj te dwie rzeczy wypełniały jego życie.
Ale zmieniło się to w zeszłym tygodniu...

- Nieeeeeeeee... Proszę, ja nie chciałam!
Głos rozhisteryzowanej nastolatki przerywa ciszę. Dookoła ciemność. Miasto może nie jest duże, ale wystarczająco ogromne dla mordercy - dzięki temu może spokojnie zabić ofiarę, a potem zniknąć w otchłani nocy.
Podchodzi do dziewczyny, stawiając ostrożne kroki. Raz... Dwa... Nachyla się nad nią. Jego dłoń odziana jest w białą, gładką rękawiczkę - zapewne założył ją po to, by nie pozostawić śladów. Chwyta prostokątny przedmiot w różowym kolorze i naciska właściwe miejsce. Wyskakuje czarna karta. Zabiera ją i odchodzi, wtapiając się w mrok... Ale wpierw pozbawia ofiarę przytomności, uderzając ją twardym metalowym przedmiotem w tył głowy...

Ten sen nawiedzał go od kilku dni... A dokładniej mówiąc, od dnia, w którym zginęła jego koleżanka z klasy, Kaede - cicha dziewczyna z jasnymi włosami zaplecionymi w warkocze. Znaleziono ją w ślepym zaułku. Lekarz dokonujący oględzin ciała stwierdził, że śmierć nastąpiła w wyniku urazu mózgu spowodowanego uderzeniem jakimś ciężkim przedmiotem - prawdopodobnie metalową rurą. Niestety, narzędzia zbrodni nie znaleziono.
Daichi pokręcił głową, zatrzymując się tuż przed jezdnią. Jego zamyśloną twarz oświetlało czerwone światło sygnalizacji na skrzyżowaniu. Nie wierzył, że w takim małym mieście może zdarzyć się morderstwo - na dodatek w kraju, gdzie wskaźnik przestępczości jest tak niski, a żaden z mieszkańców nie miał motywu, by zabić niewinną dziewczynę!
I ta konsola na miejscu zbrodni... Zarówno Daichi jak i Kaede należeli do szkolnego klubu, który zrzeszał uczniów posiadających różne konsole - od najstarszych Game Boy'ów poczynając, a kończąc na takich nowościach jak Nintendo 3DS. Spotykali się po szkole, wymieniali nowinki na temat gier i sprzętu, a posiadacze konsol przenośnych od czasu do czasu grali wspólnie w gry z opcją multiplayer...
Chłopak wyciągnął klucze z kieszeni. Tak, nie było innej rady, trzeba było przespać się z tym problemem.

***

Kenji Noriyaki miał czterdzieści lat. Ogromny mężczyzna budził postrach w osobach, które spotykał po raz pierwszy, ale rodzina była do niego przyzwyczajona. Zapinając ostatnie guziki swojego munduru, usiadł przy stole naprzeciw swojego najstarszego potomka i zaczął obficie smarować gorącego tosta masłem ziołowym.
- Daichi, jak tam w szkole? - zapytał swym gromkim głosem. - Chyba nie opuściłeś się w nauce przez ten... incydent?
Piętnastolatek zignorował go. Z wściekłością wypisaną na twarzy podążył do krzesła, na którym leżał jego żółty plecak - skutek modłów uprawianych dwa tygodnie przed Bożym Narodzeniem - i wrzucił do niego pudełko ze śniadaniem przygotowanym przez matkę. Już wychodził, gdy Kenji postanowił go zatrzymać.
- Rozumiem, że śmierć Kaede była... była dla ciebie swego rodzaju wstrząsem, ale na Boga, Daichi, to nie znaczy, że musisz wyładowywać złość na mnie - zwrócił się do syna. - Nadal nie masz pojęcia, kto mógł ktoś zrobić?
Chłopak westchnął.
- Tato, błagam, nie zaczynaj znowu! - jęknął, kładąc dłoń na klamce. - Przecież wiesz, że jak zaraz nie wyjdę z domu, to się spóźnię!
Mężczyzna pokręcił głową. Młodzież zawsze wymyśla jakieś wymówki, byle tylko nie rozmawiać o nieprzyjemnych sprawach. Wrócił więc do kuchni - przyjemnego pomieszczenia o żółtych niczym płatki słonecznika ścianach, z niebieskim umeblowaniem i z parapetem, na którym w doniczkach rosły różne zioła.
Nana Noriyaki akurat sprzątała po śniadaniu. Niska kobieta z wesołym uśmiechem, który nigdy nie opuszczał jej twarzy - nawet, gdy widziała, ile godzin nieobecnych ma jej syn w szkole. Krótkie ciemne włosy związała w małą kitkę, zostawiając kilka pasemek po bokach. Kenji uśmiechnął się do niej, podbierając ostatniego tosta.
- Nadal nic nie znaleźliście? - zapytała cicho. Martwiła się zabójstwem Kaede - nie dość, że koleżanka jej syna, to jeszcze zginęła zaledwie dwie przecznice dalej, w jakimś brudnym zaułku.
- Niestety nie - odpowiedział jej mąż. - Wiesz przecież, że nawet gdybyśmy coś znaleźli, to nie mógłbym ci o tym powiedzieć. Tajemnica służbowa.
Kobieta wzruszyła ramionami, więc Kenji uznał, że może wyjść do pracy. Chwycił aktówkę i kluczyki od samochodu, trzymając tosta w zębach i wyszedł.

- Noriyaki!
Daichi odwrócił się szybko, by spojrzeć, kto go zawołał. Były to dwie dziewczyny ze szkolnego klubu, Riri i Tamura z drugiej klasy. Towarzyszył im wiecznie zaspany kolega, Daisuke.
- Wszystko w porządku? - zapytała Riri, poprawiając opaskę na rudych włosach. - Wyglądasz na przygnębionego, czy to z powodu Ka...
- Nie przypominajcie mi o tym, proszę! - warknął Daichi. - Pewnie też chciałabyś zapomnieć, nie mylę się?
Dziewczyna przygryzła dolną wargę, wpatrując się w Daichiego z przerażeniem wymalowanym na twarzy. Pozostała dwójka zaczęła rozmawiać o sprawach klubu - planowali spotkanie, na którym cała czwórka miała pograć w jakiegoś multiplayera na Nintendo DS - w tym miesiącu była to seria Pokemon. Gdyby tylko Kaede nie została zamordowana, pewnie szła by razem z nimi i z entuzjazmem planowała skład do gry... jak zawsze.
Daichi uśmiechnął się lekko do Daisuke. Przypominał mu zmarłą dziewczynę - miał tylko nieco ciemniejsze włosy niż ona, ale w zasadzie przypominali rodzeństwo, chociaż nim nie byli.
- Daichi, sorry - mruknęła nagle Riri. - Masz rację, nie powinnam była...
Chłopak zignorował ją. Był zamyślony - szukał jakichś wskazówek, które pomogłyby mu dojść do tego, kto zabił... Sprawca użył czegoś metalowego, a jednocześnie ciężkiego, więc można było skreślić z listy podejrzanych te osoby, które były wątłej budowy... Ale na początek wypada zrobić listę podejrzanych. Uważnie przyjrzał się pozostałym członkom klubu, a potem bez słowa skierował się do domu, notując coś w brudnopisie.

- Znowu był telefon ze szkoły, Daichi - oznajmiła mu Nana, stojąc na schodach. - Fizyka. Jak to wyjaśnisz?
- Wiesz, że chodzę własnymi ścieżkami, mamo - odparł jej syn, zręcznie wymijając ją i wkraczając do domu. - W zasadzie była to ostatnia godzina więc...
- Masz tylko godzinę w tygodniu - kobieta pokręciła głową. - Jakbyś się źle czuł, to rozumiem, ale skoro masz siłę jeszcze się tłumaczyć, to wiedz, że powiem to ojcu, a z nim nie będzie tak łatwo.
Daichi zaśmiał się cicho. Ach, gdyby ojciec wiedział, co on robił w czasie tej godziny...
Poszedł do swojego pokoju, celowo zostawiając kartkę z notatkami na stole.

- Znowu? - Kenji spojrzał na żonę znudzonym wzrokiem. Miał już dosyć tych wagarów syna. Jego dzisiejsze zachowanie wziął za jakiś pozytywny krok w rzuceniu przez Daichiego tych niechlubnych zwyczajów... A po pracy czeka go taka niespodzianka...?!
- Daichi! - krzyknął ze wściekłą miną. - Musimy pogadać, wyłaź, do cholery!
Nie odpowiedział. Mężczyzna skrzywił się lekko. Tak, będzie musiał wrócić do bezpośrednich metod...
Zauważył kartkę leżącą na stole. Wziął ją do rąk i zaczął czytać.

Kaede Kuribayashi, lat 15 - denatka, zamordowana 15 września około 22:20, najprawdopodobniej za pomocą ciężkiego, metalowego przedmiotu, może rury. Należała do szkolnego klubu, którego członkowie to posiadacze różnych konsol i fani gier. Miała konsolę Nintendo DS w różowym kolorze oraz pięć gier - "Subarashiki kono sekai", "Pokemon Soul Silver", "Bomberman 2", "Mario Kart" i "Puyo Puyo Fever". Zapewne jedna z nich zniknęła - trzeba dokładnie to sprawdzić.
Riri Yamada, lat 14- koleżanka denatki z klubu, posiada konsolę Nintendo DS w kolorze czarnym. Nie miała żadnych powodów do zabicia Kaede - lubiły się, żyły ze sobą w zgodzie. Dodatkowo Riri wyklucza fakt, że jest dosyć drobna, niska i nie jest zbyt dobra, jeśli chodzi o podnoszenie ciężarów. Ma alibi na godzinę śmierci Kaede - była na nocnym maratonie filmowym ze starszą siostrą, matką i Tamurą Suzuki.
Daichi Noriyaki, lat 15 - najbliższy przyjaciel zamordowanej, kolega z klasy i z klubu. Posiadacz limitowanej edycji Nintendo DS z gry "Subarashiki kono sekai". Nie miał żadnych powodów do popełnienia zbrodni, ale zaleca się, by potwierdziła to niezależna osoba. Mógł udźwignąć coś ciężkiego, więc nie wyklucza się go z podejrzanych.
Ma alibi na porę śmierci Kuribayashi - był w domu i nadrabiał zaległości z ojcem.
Tamura Suzuki, lat 14 - koleżanka denatki z klubu, także posiada konsolę Nintendo DS w kolorze różowym. Bliska przyjaciółka Riri Yamady, także nie miała powodów, by zabić. Jako, iż jest dziewczyną zbudowaną podobnie jak panna Yamada, uważam, że powinno wykluczyć ją z kręgu podejrzanych. Ma alibi na porę śmierci - nocny maraton filmowy z Yamadą, jej siostrą i matką.
Daisuke Tanaka, lat 14 - kolega denatki z klubu, posiada Nintendo DS w kolorze białym. Niewiele o nim wiadomo, oprócz tego, że zazwyczaj jest ospały - uwaga to może być zmyłka! - i był dla zamordowanej niczym młodszy brat, nie tylko z wyglądu, ale też i zachowania.
Mógł mieć powód do zamordowania Kaede - dzień wcześniej doszło do kłótni pomiędzy nimi. Wtedy też ostatni raz widziano Kaede żywą.
Nie ma alibi na 22:20. Jest na tyle silny, by udźwignąć ciężki przedmiot.
Należy szybko przesłuchać.


Kenji wkroczył do pokoju syna.
- Niezłe podejrzenia, młody, ale... - urwał, gdy pojął, że Daichiego nie ma. Okno było otwarte na oścież, wpuszczając wczesnojesienne powietrze do środka. Firanka falowała pod wpływem wiatru, a do haka wbitego tuż przy framudze okiennej była przywiązana gruba lina ciągnąca się aż do chodnika.
- Idę do pracy - oświadczył swojej żonie, chwytając szybko czapkę. Nałożył ją na głowę, wystukując na klawiaturze SMS-a do swojego zastępcy.

***

Daichi spojrzał na zamknięte drzwi, które prowadziły do pokoju jego kolegi.
- Daisuke, wiem, że tam jesteś! - krzyknął. - I wiem co zrobiłeś!
- Och, na serio? - odpowiedział mu czternastolatek. - No więc powiedz, co zrobiłem!
Noriyaki zaczął więc opowiadać. Jak Tanaka pokłócił się z Kaede na korytarzy szkolnym, doprowadzając dziewczynę do płaczu... Jak Kaede siedziała cały dzień w tym brudnym zaułku, myśląc o Daisuke... Jak późnym wieczorem chłopak w końcu ją znalazł. A wtedy...
- Zabiłeś ją, Daisuke. Na początku tego nie chciałeś, prawda? - zapytał Daichi. Odpowiedział mu śmiechem - zimnym, bezlitosnym śmiechem.
- Masz rację. Odkryłem coś ciekawego, co dotyczyło naszej dwójki... Na początku byłem wściekły, ale po tej kłótni... chciałem ją przeprosić. Prowokowała, więc oberwała.
- Co zrobiłeś z narzędziem zbrodni? - zapytał Daichi, próbując opanować emocje.
- Jest tutaj - odpowiedział Daisuke. - Ale zrób tylko jeden krok, ale wyskoczę przez okno...
- Co?! - Noriyaki przeraził się nie na żarty. Postanowił interweniować. Cofnął się parę kroków do tyłu i natarł na drzwi z całej siły. Nie były to jakieś grube drzwi, więc Daichi w mgnieniu oka je wyważył... ale Tanaka w tym samym momencie odepchnął się od parapetu.
- Daisuke! - krzyknął, chociaż wiedział, że jest już za późno. Blondyn już leżał martwy na ziemi. Jego długie włosy z kręcącymi się końcówkami rozsypały się wokół twarzy, a oczy skierowane były na Daichiego...
A tuż za samobójcą stał pan Noriyaki.

***

- Daisuke został adoptowany - powiedział Kenji Noriyaki do syna, jakieś dwa miesiące po tych dwóch śmierciach. - Zarówno próbka jego DNA, jak i próbka DNA Kaede zostały zbadane... I wiesz, co wyszło?
Daichi uśmiechnął się krzywo.
- Że są ze sobą spokrewnieni? - strzelił. Jego ojciec potwierdził kiwnięciem głowy.
- Dowiedzieli się obydwoje. Zbadali porządnie powiązania pomiędzy sobą - Daisuke męczył swych opiekunów, którzy w końcu wyznali, że nie jest ich biologicznym synem, a Kaede wprost zapytała matki, czy istnieje jakaś możliwość...

- Szkoda mi ich... - szepnął Daichi, spuszczając głowę. Gdyby rozegrali to inaczej i powstrzymali się od kłótni...

piątek, 3 maja 2013

Odbija mi jak staremu bykowi przy młodej krasuli

Tajest.
Nie wzięłam leków na katar sienny, zapomniałam na śmierć o arcyważnym pendrivie z zadaniami domowymi (oraz tymi z lekcji), a dodatkowo bierze mnie niemoc objawiająca się jednocześnie chęcią i niechęcią do:
 - wszelkiego rysowania (czytaj: requesty z dA i od znajomych opóźnione jak cholera)
 - pisania wypracowania na angielski (czytaj: wracam późno do domu, będzie ciężko jednocześnie sprawdzać błędy i drukować o późnej porze + brak pendrive'a + niekonieczna możliwość rozłożenia kompa z kompatybilnym Wordem)
 - jazdy na rowerze (czytaj: ALE ŻE JAK...?)
 - czytania książki (czytaj: Makbet i Kingowska cegła. King na razie wygrywa, ale jestem dopiero przy 7 rozdziale, co jak na moje tempo czytania jest zaskakująco powoli)
Wiwat, majówko.

Ale wracając kompletnie do bloga. Straciłam wenę do Requiem, znowu.
Utknęłam na piątym rozdziale drugiej części (w zeszycie), gdzie mam SnazzyShippingową scenkę (a jakże, dużo SnazzyShippingu w fanfiction nie zawadzi *o*) w scenerii "szpitalna комната" xD (gdzie mimo jakże urokliwej scenerii straciłam kompletny zapał do pisania), natomiast w pliku utknęłam na rozdziale siódmym części pierwszej (stary rozdział siódmy ma teraz numer ósmy, ze względu na parę zmian fabularnych), gdzie utknęłam na opisie podkradania się do bohaterki, więc w celu odzyskania weny pracuję na razie nad innym tekstem, którego starą wersję znalazłam (zabezpieczoną hasłem, na szczęście takim, które pamiętam) wśród starych plików z pendrive'a starego.
http://sta.sh/01wz1pn8v1lj <- tak wyglądała stara wersja, luźny tekst napisany nawet nie pamiętam po co, ale w 2011 roku.
http://sta.sh/019d969usb0n <- tak mniej więcej wygląda zalążek nowej wersji. W zeszyciku mam zapisane cztery strony A5, z czego jedna z nich jest już kompletnie przepisana, jeszcze został jeden fragment z Laną i dwa z Miszą... Yay, może nawet zacznę to tu publikować...
jednak wpierw priorytety, ech. Zgiń, przepadnij, spłoń, jaśnie wypracowanie z anglika...

A co, jeśli nie mam jeszcze wymarzonego zawodu? Dać wszystkie do wypracowania? xD

Nieważne. Miłej majówki, jeśli ktoś to czyta...
*z serii Kolejny Bezsensowny Post*