Czyli coś pisane na szybko z odgrzebaniem jednej (teoretycznie dwóch) starych postaci i paroma nowymi. Będzie ciekawie, jak skończę pisać to, co teraz piszę :>
-----------------------------------------
Komendant Noriyaki uśmiechnął się lekko do młodszego kolegi, poprawiając okulary, które zsunęły mu się aż na sam czubek nosa.
- Hirasawa Shiki, dobrze zapamiętałem? - upewnił się. Mężczyzna kiwnął głową, stając na baczność, przez co doświadczony policjant nie mógł powstrzymać się od lekko zduszonego śmiechu. Rosły brunet o bystrych brązowych oczach spojrzał prosto w błyszczące z podniecenia i z niewielkiego lęku szmaragdowe oczy, tak rzadko spotykane wśród Japończyków. - Któryś z rodziców jest, jak mniemam, spoza Japonii?
- Matka - odpowiedział Shiki bez wahania, odwzajemniając w końcu uśmiech. Wyraźnie się rozluźnił, co komendant powitał z westchnieniem ulgi. Wyciągnął z dolnej szuflady swojego biurka cienką teczkę opatrzoną numerem 12/04/2012 i podał młodemu policjantowi, który przyjął ją bez wahania.
- Dałbym tę sprawę Daichiemu, jednak jeszcze nie wrócił z wakacji, a panu zdecydowanie się przyda pierwsza samodzielna sprawa do akt... zwłaszcza, że ma pan podobne myślenie jak mój syn - skomentował cicho jego przełożony, po czym gestem wskazał drzwi. - Powodzenia.
- Dziękuję - odpowiedział Shiki Hirasawa, po czym ukłonił się starszemu mężczyźnie i wyszedł z jego gabinetu. Jego ciężkie robocze buty wydawały przy tym napełniony energią tupot.
Youka Namishi była blada jak trup, którym zresztą była. Shiki wpatrywał się w jej podkrążone oczy, które już nigdy miały się nie otworzyć. Ciemnobrązowe włosy przycięte profesjonalnym sposobem w roztrzepaną emowatą fryzurę zasłaniały jej średniej wielkości czoło.
Był to jego pierwszy raz w chłodnym zaciszu sali sekcyjnej. Jarzeniówki przymocowane do sufitu, dawały białe światło nadające martwemu ciału niemiły wygląd niczym z kiepskiej jakości filmu science fiction czy horroru.
- To już wasza robota? - zapytał patologa sądowego, który przeprowadzał akurat sekcję tychże zwłok.
- Nie - odpowiedział mężczyzna. Jego wyćwiczone przez lata praktyki oczy czujnie badały na odległość ranę klatki piersiowej, najprawdopodobniej zadaną nożem albo innym narzędziem tworzącym rany kłute. - Gdyby robił to patolog, na pewno nie sięgałaby do serca. Myśląc nad tym... - w tym momencie przerwał na chwilę, obracając sprawnie skalpel między palcami, po czym zgrabnym ruchem powiększył otwór, pokazując niebijący już narząd. - Morderca mógł ją zabić w prosty sposób, wbijając nóż w klatkę piersiową, ale nie na tyle głęboko, by wbić go w serce. Wystarczyłoby nakłuć odrobinę worek osierdziowy otaczający serce, a biorąc pod uwagę czas, po jakim znalezion...
Shiki przerwał mu machnięciem ręki. Nadal przetwarzał przekazane mu informacje.
- Gdy nakłuje się worek osierdziowy w taki sposób, żeby zabić... - mruknął powoli. - ...to w worku osierdziowym nie powinna zebrać się krew?
- Chciał się pan ze mną zobaczyć? - Szatyn, który podszedł do stolika był wyższy od Hirasawy o ponad cztery centymetry. Nie widział jego twarzy, ukrytej pod czarno-białą arafatką oraz popularnymi okularami, jednak wiedział, że musi być to właśnie ta osoba, z którą chciał porozmawiać. - Pan Hirasawa, o ile dobrze pamiętam?
- Dziwne, że znalazł pan czas, by się ze mną spotkać - stwierdził Shiki, popijając swoją kawę latte. Nie zdziwiło go to, że jego towarzysz nie zamówił kawy, chociaż znajdowali się w kawiarni. - Zastanawia mnie parę rzeczy związanych z Youką i myślałem, że mógłby mi pan o nich opowiedzieć... przykładowo o waszych relacjach ojciec-córka, które wydają mi się bardziej przyjacielskie aniżeli rodzicielskie.
- Oboje woleliśmy takie od tych bardziej surowszych. Nie za bardzo chciałem być poważnym rodzicem... - rozmówca zdjął okulary, ukazując zmrużone brązowe oczy, identyczne niczym oczy Youki. - Wątpię, żeby pomagało to panu w śledztwie, więc czy mógłbym prosić o przedstawienie prawdziwego celu tej rozmowy?
Shiki skrzywił się nieco. Od początku spodziewał się, że ten moment nastąpi, jednak w duszy pragnął nieco dłuższej konwersacji.
- Panie Namishi - ściszył głos, by nikt nie usłyszał nazwiska mężczyzny. - Youka nie żyje, a my próbujemy ustalić, co mogło się stać. Mamy dwie hipotezy i żeby odkryć, która jest prawdziwa, potrzebujemy kilku informacji. Po pierwsze...
Youka nie była jedyną ofiarą w tym śledztwie. Przed nią w podobny sposób zginęły dwie inne osoby.
Hirasawa wpatrywał się ponuro w okno, za którym świat tonął w deszczu. Minął tydzień od rozmowy w kawiarni, a on był nadal w tym samym punkcie.
Wszystkie osoby w przeszłości miały problemy z sercem, wszystkie przechodził skomplikowane operacje. Wszystkie nie żyły, we wszystkich przypadkach w grę wchodziły dwa rozwiązania... dopóki nie nastąpił czwarty przypadek, tym razem bardziej szczęśliwy.
Informacja o tym, że Daisuke Namishi, ojciec martwej dziewczyny, trafił w ciężkim stanie do szpitala, dotarła do Shikiego trzy godziny po nastąpieniu tego faktu. Obracając między palcami strzykawkę, którą znaleziono przy mężczyźnie, rozmyślał nad całą sprawą.
W tym momencie mógł wykluczyć tamponadę serca spowodowaną przez ranę kłutą klatki piersiowej - Namishi był skutecznym przykładem tego, jak można próbować zabić bez brutalnego mordowania znaczonego krwią. Wystarczyła tylko ta strzykawka, przedmiot znajdujący się w rękach policji.
Strzykawka wcześniej wypełniona chlorkiem potasu, substancją wykorzystywaną przy wyrokach śmierci.
Uśmiechnął się lekko, jednak nadal zastanawiało go jedno. Namishi znał wszystkie ofiary - czy istniała więc możliwość, że to właśnie on był mordercą, a jego otarcie się o śmierć to zwykła próba zamaskowania swojej roli w tym przedstawieniu?
Policjant zmrużył szmaragdowe oczy, czochrając rude odstające włosy. Nadal nie rozumiał jednak notatka, jaką znalazł rano na swoim biurku, mogła wiele wyjaśnić, biorąc pod uwagę, kto ją sporządził oraz fakt, że Youka zwracała się do ojca Namida.
Łzawa Gwiazda świeci czysto niczym krople słone
które znaczą jej twarz po deszczowej dobie
D. Noriyaki
Ciekawe tylko, kto tak naprawdę zabija, pomyślał Shiki, powracając do papierkowej roboty, która urosła do poważnego problemu zagracającego jego miejsce pracy.
-----------------------------------------
Komendant Noriyaki uśmiechnął się lekko do młodszego kolegi, poprawiając okulary, które zsunęły mu się aż na sam czubek nosa.
- Hirasawa Shiki, dobrze zapamiętałem? - upewnił się. Mężczyzna kiwnął głową, stając na baczność, przez co doświadczony policjant nie mógł powstrzymać się od lekko zduszonego śmiechu. Rosły brunet o bystrych brązowych oczach spojrzał prosto w błyszczące z podniecenia i z niewielkiego lęku szmaragdowe oczy, tak rzadko spotykane wśród Japończyków. - Któryś z rodziców jest, jak mniemam, spoza Japonii?
- Matka - odpowiedział Shiki bez wahania, odwzajemniając w końcu uśmiech. Wyraźnie się rozluźnił, co komendant powitał z westchnieniem ulgi. Wyciągnął z dolnej szuflady swojego biurka cienką teczkę opatrzoną numerem 12/04/2012 i podał młodemu policjantowi, który przyjął ją bez wahania.
- Dałbym tę sprawę Daichiemu, jednak jeszcze nie wrócił z wakacji, a panu zdecydowanie się przyda pierwsza samodzielna sprawa do akt... zwłaszcza, że ma pan podobne myślenie jak mój syn - skomentował cicho jego przełożony, po czym gestem wskazał drzwi. - Powodzenia.
- Dziękuję - odpowiedział Shiki Hirasawa, po czym ukłonił się starszemu mężczyźnie i wyszedł z jego gabinetu. Jego ciężkie robocze buty wydawały przy tym napełniony energią tupot.
***
Youka Namishi była blada jak trup, którym zresztą była. Shiki wpatrywał się w jej podkrążone oczy, które już nigdy miały się nie otworzyć. Ciemnobrązowe włosy przycięte profesjonalnym sposobem w roztrzepaną emowatą fryzurę zasłaniały jej średniej wielkości czoło.
Był to jego pierwszy raz w chłodnym zaciszu sali sekcyjnej. Jarzeniówki przymocowane do sufitu, dawały białe światło nadające martwemu ciału niemiły wygląd niczym z kiepskiej jakości filmu science fiction czy horroru.
- To już wasza robota? - zapytał patologa sądowego, który przeprowadzał akurat sekcję tychże zwłok.
- Nie - odpowiedział mężczyzna. Jego wyćwiczone przez lata praktyki oczy czujnie badały na odległość ranę klatki piersiowej, najprawdopodobniej zadaną nożem albo innym narzędziem tworzącym rany kłute. - Gdyby robił to patolog, na pewno nie sięgałaby do serca. Myśląc nad tym... - w tym momencie przerwał na chwilę, obracając sprawnie skalpel między palcami, po czym zgrabnym ruchem powiększył otwór, pokazując niebijący już narząd. - Morderca mógł ją zabić w prosty sposób, wbijając nóż w klatkę piersiową, ale nie na tyle głęboko, by wbić go w serce. Wystarczyłoby nakłuć odrobinę worek osierdziowy otaczający serce, a biorąc pod uwagę czas, po jakim znalezion...
Shiki przerwał mu machnięciem ręki. Nadal przetwarzał przekazane mu informacje.
- Gdy nakłuje się worek osierdziowy w taki sposób, żeby zabić... - mruknął powoli. - ...to w worku osierdziowym nie powinna zebrać się krew?
***
- Chciał się pan ze mną zobaczyć? - Szatyn, który podszedł do stolika był wyższy od Hirasawy o ponad cztery centymetry. Nie widział jego twarzy, ukrytej pod czarno-białą arafatką oraz popularnymi okularami, jednak wiedział, że musi być to właśnie ta osoba, z którą chciał porozmawiać. - Pan Hirasawa, o ile dobrze pamiętam?
- Dziwne, że znalazł pan czas, by się ze mną spotkać - stwierdził Shiki, popijając swoją kawę latte. Nie zdziwiło go to, że jego towarzysz nie zamówił kawy, chociaż znajdowali się w kawiarni. - Zastanawia mnie parę rzeczy związanych z Youką i myślałem, że mógłby mi pan o nich opowiedzieć... przykładowo o waszych relacjach ojciec-córka, które wydają mi się bardziej przyjacielskie aniżeli rodzicielskie.
- Oboje woleliśmy takie od tych bardziej surowszych. Nie za bardzo chciałem być poważnym rodzicem... - rozmówca zdjął okulary, ukazując zmrużone brązowe oczy, identyczne niczym oczy Youki. - Wątpię, żeby pomagało to panu w śledztwie, więc czy mógłbym prosić o przedstawienie prawdziwego celu tej rozmowy?
Shiki skrzywił się nieco. Od początku spodziewał się, że ten moment nastąpi, jednak w duszy pragnął nieco dłuższej konwersacji.
- Panie Namishi - ściszył głos, by nikt nie usłyszał nazwiska mężczyzny. - Youka nie żyje, a my próbujemy ustalić, co mogło się stać. Mamy dwie hipotezy i żeby odkryć, która jest prawdziwa, potrzebujemy kilku informacji. Po pierwsze...
***
Youka nie była jedyną ofiarą w tym śledztwie. Przed nią w podobny sposób zginęły dwie inne osoby.
Hirasawa wpatrywał się ponuro w okno, za którym świat tonął w deszczu. Minął tydzień od rozmowy w kawiarni, a on był nadal w tym samym punkcie.
Wszystkie osoby w przeszłości miały problemy z sercem, wszystkie przechodził skomplikowane operacje. Wszystkie nie żyły, we wszystkich przypadkach w grę wchodziły dwa rozwiązania... dopóki nie nastąpił czwarty przypadek, tym razem bardziej szczęśliwy.
Informacja o tym, że Daisuke Namishi, ojciec martwej dziewczyny, trafił w ciężkim stanie do szpitala, dotarła do Shikiego trzy godziny po nastąpieniu tego faktu. Obracając między palcami strzykawkę, którą znaleziono przy mężczyźnie, rozmyślał nad całą sprawą.
W tym momencie mógł wykluczyć tamponadę serca spowodowaną przez ranę kłutą klatki piersiowej - Namishi był skutecznym przykładem tego, jak można próbować zabić bez brutalnego mordowania znaczonego krwią. Wystarczyła tylko ta strzykawka, przedmiot znajdujący się w rękach policji.
Strzykawka wcześniej wypełniona chlorkiem potasu, substancją wykorzystywaną przy wyrokach śmierci.
Uśmiechnął się lekko, jednak nadal zastanawiało go jedno. Namishi znał wszystkie ofiary - czy istniała więc możliwość, że to właśnie on był mordercą, a jego otarcie się o śmierć to zwykła próba zamaskowania swojej roli w tym przedstawieniu?
Policjant zmrużył szmaragdowe oczy, czochrając rude odstające włosy. Nadal nie rozumiał jednak notatka, jaką znalazł rano na swoim biurku, mogła wiele wyjaśnić, biorąc pod uwagę, kto ją sporządził oraz fakt, że Youka zwracała się do ojca Namida.
Łzawa Gwiazda świeci czysto niczym krople słone
które znaczą jej twarz po deszczowej dobie
D. Noriyaki
Ciekawe tylko, kto tak naprawdę zabija, pomyślał Shiki, powracając do papierkowej roboty, która urosła do poważnego problemu zagracającego jego miejsce pracy.