czwartek, 24 stycznia 2013

Luźne wypracowanie na polski

I nadszedł tak bardzo upragniony przeze mnie dzień. Powiedzmy szczerze, wieść o tym, iż nasza jakże kochana pani profesor pod polskiego zadała wypracowanie, podając tylko temat (a resztę dla naszej własnej inwencji), zaskoczyła mnie bardzo mocno.
Dużo osób wybrało poezję (dzisiejsze prezentowanie jednego z tych wierszy przez jego autora na przerwie obiadowej było nawet nawet, pozdro, G.), pojawił się nawet pamiętnik i jednozdaniowa sentencja. Ja natomiast (nie jedyna w klasie) wybrałam opowiadanie.
Z racji limitu wielkości (maksymalnie jedna strona A4, jedyna rzecz, jaka mi się w tym nie spodobała) musiałam zmniejszyć czcionkę do 8, ale co tam. Po wydrukowaniu było nawet czytelne.
Po zwiększeniu do 13 wyszły dwie strony xD
--------------------------

Pierwsze promienie Słońca oświetlały już jedno z większych miast umiejscowionych na terenie jednego z najmniej znanych krajów na świecie – Polsce. Na okna powoli wkraczało lustrzane odbicie jasnoczerwonej kuli, tak jasnej, że po dwóch sekundach patrzenia oczy bolały niemiłosiernie, a ciało reagowało, automatycznie zwierając ze sobą krawędzie powiek.
Niewiele osób o tej porze było już na nogach – zaliczyłabym do nich na pewno obsługę kilku całodobowych stacji benzynowych, sklepów oraz dyżurujących pracowników służb porządkowych i ratowniczych.

Lucek zdecydowanie nie spał. Ponurym, półprzytomnym wzrokiem, otumaniony pozostałościami wieczornej dawki leków nasercowych, spoglądał na rozciągający się za oknem krajobraz. Wiadukt kolejowy przechodzący nad rzeką prowadził do wybudowanego w nowoczesnym stylu gmachu Polskich Kolei Państwowych, natomiast daleko, za poranną mgłą, majaczyły zarysy wieżowców. Pospolity krajobraz, jednak mimo ciągłego przebywania w tym samym pomieszczeniu, chłopak nadal był nim zauroczony, pomijając chwile otępienia i bólu. Często szkicował ten widok – szuflada szafki nocnej, stojącej po lewej stronie łóżka, była zapełniona zarówno kartkami, jak i niezbędnymi przyborami do tworzenia sztuki, na przykład węglami.
- Dzisiaj wcześnie wstałeś – rozległ się niespodziewanie kobiecy głos oraz niezbyt cichy odgłos zamykania drzwi. Leniwy ruch gałek ocznych, które skierowały się w lewo, spoglądając na przybyłą osobę. Była nią wysoka przedstawicielka płci pięknej odziana w sukienkę z dużą ilością falbanek. Palce prawej ręki bezustannie obracały ołówek automatyczny w różowym kolorze, natomiast lewa dłoń gładziła proste włosy o słomianej barwie.
 - Znowu się przekradłaś poza zasięgiem lekarzy? – Lucek ożywił się nieco, wskazując przybyłej damie krzesło stojące przy oknie, stary mebel, który czasy świetności miał już dawno za sobą. Usiadła, uśmiechając się lekko, po czym kiwnęła głową, bacznie go obserwując.
Choroba zmieniła go nie do poznania – a minęło ledwo pięć miesięcy od nawrotu objawów. Schudł niemiłosiernie, jego zazwyczaj opalona skóra bladła z każdą dobą, gdy przebywał prawie non stop w łóżku, szkicując wschody i zachody słońca. Średniej długości kosmyki o kasztanowej barwie nie były uporządkowane, tworzyły typową poranną fryzurę osoby, która dopiero co wstała z łóżka. Ze zbiorniczka (opatrzonego jakże urokliwą naklejką z nazwą zawartości – „Sotalol”) zawieszonego na stojaku biegła cienka rurka, doprowadzająca płyn prosto do żyły przez kaniulę tkwiącą w naczyniu krwionośnym.
- Nie było to trudne – odpowiedziała w końcu, wyciągając z szuflady szafki nocnej czystą kartkę formatu A4. – O ile dobrze zrozumiałam całe zamieszanie, na sali intensywnego nadzoru ktoś umierał, więc pielęgniarka po prostu machnęła ręką.
 - Jak zawsze – skwitował Lucek, zamykając oczy. Tu, na kardiologii, śmierć czaiła się za każdym rogiem korytarza, w każdym kącie każdego pomieszczenia… dobrze o tym wiedział, sam parę razy ledwo uszedł z życiem, a mimo zastosowanego leczenia w postaci wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora nadal istniało prawdopodobieństwo wystąpienia migotania komór serca, które, bez udzielenia natychmiastowej pomocy, skutkowało śmiercią.
Na jego twarzy pojawił się ledwo dostrzegalny smutek, natomiast z gardła wydobyło się pojedyncze westchnienie. Nie narzekał na kolejny pobyt w szpitalu, jednak samotność potrafiła być niekiedy bolesna – momenty, gdy ktoś go odwiedzał należały do jednych z bardziej radośniejszych.
 - Hej, Lucuś - szepnęła cicho dziewczyna, a jej dłoń dotknęła jego białego podkoszulka w miejscu, gdzie pod spodem rysował się zarys mostka. – Jesteś pewien, że wszystko w porządku?
Uśmiech zniknął, pozostawiając zaniepokojenie w szarych oczach, natomiast ołówek gładko zsunął się z kartki, zostawiwszy na niej szarą kreskę, po czym uderzył o podłogę. Serce chłopaka tak jakby zaczęło mocniej bić, a na policzkach pojawił się lekki rumieniec. Dokładnie w tej samej chwili za oknem mignął rozpędzony pociąg przebywający wiadukt. Lucek spojrzał na szafkę nocną, nim odpowiedział, spoglądając prosto w jej oczy:
 - Niby tak, jednak… - urwał, uśmiechając się przepraszająco. – Niewiele jest osób, które chciałyby mnie odwiedzić z własnej, nieprzymuszonej woli…
Jego rodzice, na przykład. Ostatni raz widział ich dobre dwa lata wcześniej. Wszelkie wiadomości o chorobie syna traktowali jak zeszłoroczny śnieg, pogrążając się coraz bardziej w odmętach alkoholu. Praktycznie przez całe życie mieszkał z babcią, która odeszła na tamten świat niedługo po jego osiemnastych urodzinach. Od tego momentu musiał radzić sobie sam, wspierany od czasu do czasu przez grupkę przyjaciół, a także i ją.
 - Kaja… przepraszam… - Pojawiła się łza. Jedna z pierwszych, które później spłynęły.

***

Kaja Pielewska gwizdała cicho melodię swojego ulubionego utworu, przemierzając uporczywie długą klatkę schodową w szpitalu. Zazwyczaj odwiedzała to miejsce raz na kilka dni, jednak wczorajsza doba przekonała ją, że powinna tu bywać jak najczęściej. Tak, więc znowu przyjechała najwcześniejszym pociągiem, wysiadając na jednym z wielu peronów oszklonego dworca głównego i przemierzając resztę drogi na piechotę.

Siedziała u Lucka prawie cały dzień, z przerwami na obchód lekarski, gdzie konował pełniący dyżur wyprosił ją uprzejmymi, aczkolwiek bardzo znaczącymi słowami. Większość czasu spędziła na uspokajaniu roztrzęsionego chłopaka po niespodziewanym ataku szczerości i napływie łez. Rzadko miewał takie chwile słabości, jednak, gdy następowały, zawsze były spowodowane jego przeszłością, chwilami wręcz tragiczną.
Rozmowa. Głównie na tym opierało się ich wczorajsze spotkanie. Od czasu do czasu próbował poruszyć temat plotek na temat ich wspólnych znajomych, jednak dyskusje na ich temat nigdy nie trwały dłużej niż pięć minut. W końcu odchrząknęła i, bawiąc się kosmykiem swoich włosów, powiedziała:
- Wiesz, nigdy nie spodziewałabym się, że powiem ci to w takiej scenerii… bardziej by pasowało kino po randce czy ogród różany na początku lipca, ale… - Przełknęła głośno ślinę. Lucek zaśmiał się cicho.
 - Chodzi ci o to, co ja myślę od jakiegoś czasu? – zapytał po chwili. Kiwnęła głową.
 - Nie jestem pewna, czy też masz to na myśli… ale chyba się zakochałam…

Była niecałe dwa metry od drzwi, kiedy zatrzymała ją pielęgniarka. Kojarzyła ją z poprzednich wizyt u Lucka, jednak ponura, żałobna wręcz mimika twarzy kobiety lekko ją przestraszyła.
- Coś się stało? – zapytała, uśmiechając się nieśmiało. Pracownica szpitala przez chwilkę się wahała, jakby próbowała znaleźć odpowiednie słowa, ale w końcu się to stało.
 - Zanim… zanim… - Wzięła głęboki wdech, próbując opanować drżenie całego ciała, po czym podjęła od nowa próbę odpowiedzi. – Chyba wiedział, co się stanie. Kazał ci to przekazać.
Podała jej znajomą teczkę. W środku były wszystkie rysunki chłopaka oraz przybory do rysowania. Na samym wierzchu widniał portret dziewczyny.
 - Nie… - jęknęła cicho i zalała się łzami.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz