I nadszedł tak bardzo upragniony przeze mnie dzień. Powiedzmy szczerze, wieść o tym, iż nasza jakże kochana pani profesor pod polskiego zadała wypracowanie, podając tylko temat (a resztę dla naszej własnej inwencji), zaskoczyła mnie bardzo mocno.
Dużo osób wybrało poezję (dzisiejsze prezentowanie jednego z tych wierszy przez jego autora na przerwie obiadowej było nawet nawet, pozdro, G.), pojawił się nawet pamiętnik i jednozdaniowa sentencja. Ja natomiast (nie jedyna w klasie) wybrałam opowiadanie.
Z racji limitu wielkości (maksymalnie jedna strona A4, jedyna rzecz, jaka mi się w tym nie spodobała) musiałam zmniejszyć czcionkę do 8, ale co tam. Po wydrukowaniu było nawet czytelne.
Po zwiększeniu do 13 wyszły dwie strony xD
--------------------------
Dużo osób wybrało poezję (dzisiejsze prezentowanie jednego z tych wierszy przez jego autora na przerwie obiadowej było nawet nawet, pozdro, G.), pojawił się nawet pamiętnik i jednozdaniowa sentencja. Ja natomiast (nie jedyna w klasie) wybrałam opowiadanie.
Z racji limitu wielkości (maksymalnie jedna strona A4, jedyna rzecz, jaka mi się w tym nie spodobała) musiałam zmniejszyć czcionkę do 8, ale co tam. Po wydrukowaniu było nawet czytelne.
Po zwiększeniu do 13 wyszły dwie strony xD
--------------------------
Pierwsze
promienie Słońca oświetlały już jedno z większych miast umiejscowionych na
terenie jednego z najmniej znanych krajów na świecie – Polsce. Na okna powoli
wkraczało lustrzane odbicie jasnoczerwonej kuli, tak jasnej, że po dwóch
sekundach patrzenia oczy bolały niemiłosiernie, a ciało reagowało,
automatycznie zwierając ze sobą krawędzie powiek.
Niewiele osób o tej
porze było już na nogach – zaliczyłabym do nich na pewno obsługę kilku
całodobowych stacji benzynowych, sklepów oraz dyżurujących pracowników służb
porządkowych i ratowniczych.
Lucek
zdecydowanie nie spał. Ponurym, półprzytomnym wzrokiem, otumaniony
pozostałościami wieczornej dawki leków nasercowych, spoglądał na rozciągający
się za oknem krajobraz. Wiadukt kolejowy przechodzący nad rzeką prowadził do
wybudowanego w nowoczesnym stylu gmachu Polskich Kolei Państwowych, natomiast
daleko, za poranną mgłą, majaczyły zarysy wieżowców. Pospolity krajobraz,
jednak mimo ciągłego przebywania w tym samym pomieszczeniu, chłopak nadal był
nim zauroczony, pomijając chwile otępienia i bólu. Często szkicował ten widok –
szuflada szafki nocnej, stojącej po lewej stronie łóżka, była zapełniona
zarówno kartkami, jak i niezbędnymi przyborami do tworzenia sztuki, na przykład
węglami.
-
Dzisiaj wcześnie wstałeś – rozległ się niespodziewanie kobiecy głos oraz
niezbyt cichy odgłos zamykania drzwi. Leniwy ruch gałek ocznych, które
skierowały się w lewo, spoglądając na przybyłą osobę. Była nią wysoka
przedstawicielka płci pięknej odziana w sukienkę z dużą ilością falbanek. Palce
prawej ręki bezustannie obracały ołówek automatyczny w różowym kolorze,
natomiast lewa dłoń gładziła proste włosy o słomianej barwie.
- Znowu się przekradłaś poza zasięgiem
lekarzy? – Lucek ożywił się nieco, wskazując przybyłej damie krzesło stojące
przy oknie, stary mebel, który czasy świetności miał już dawno za sobą.
Usiadła, uśmiechając się lekko, po czym kiwnęła głową, bacznie go obserwując.
Choroba
zmieniła go nie do poznania – a minęło ledwo pięć miesięcy od nawrotu objawów.
Schudł niemiłosiernie, jego zazwyczaj opalona skóra bladła z każdą dobą, gdy
przebywał prawie non stop w łóżku, szkicując wschody i zachody słońca. Średniej
długości kosmyki o kasztanowej barwie nie były uporządkowane, tworzyły typową
poranną fryzurę osoby, która dopiero co wstała z łóżka. Ze zbiorniczka
(opatrzonego jakże urokliwą naklejką z nazwą zawartości – „Sotalol”)
zawieszonego na stojaku biegła cienka rurka, doprowadzająca płyn prosto do żyły
przez kaniulę tkwiącą w naczyniu krwionośnym.
-
Nie było to trudne – odpowiedziała w końcu, wyciągając z szuflady szafki nocnej
czystą kartkę formatu A4. – O ile dobrze zrozumiałam całe zamieszanie, na sali
intensywnego nadzoru ktoś umierał, więc pielęgniarka po prostu machnęła ręką.
- Jak zawsze – skwitował Lucek, zamykając
oczy. Tu, na kardiologii, śmierć czaiła się za każdym rogiem korytarza, w
każdym kącie każdego pomieszczenia… dobrze o tym wiedział, sam parę razy ledwo
uszedł z życiem, a mimo zastosowanego leczenia w postaci wszczepialnego
kardiowertera-defibrylatora nadal istniało prawdopodobieństwo wystąpienia
migotania komór serca, które, bez udzielenia natychmiastowej pomocy, skutkowało
śmiercią.
Na
jego twarzy pojawił się ledwo dostrzegalny smutek, natomiast z gardła wydobyło
się pojedyncze westchnienie. Nie narzekał na kolejny pobyt w szpitalu, jednak
samotność potrafiła być niekiedy bolesna – momenty, gdy ktoś go odwiedzał
należały do jednych z bardziej radośniejszych.
- Hej, Lucuś -
szepnęła cicho dziewczyna, a jej dłoń dotknęła jego białego podkoszulka w
miejscu, gdzie pod spodem rysował się zarys mostka. – Jesteś pewien, że
wszystko w porządku?
Uśmiech zniknął, pozostawiając zaniepokojenie w
szarych oczach, natomiast ołówek gładko zsunął się z kartki, zostawiwszy na
niej szarą kreskę, po czym uderzył o podłogę. Serce chłopaka tak jakby zaczęło
mocniej bić, a na policzkach pojawił się lekki rumieniec. Dokładnie w tej samej
chwili za oknem mignął rozpędzony pociąg przebywający wiadukt. Lucek spojrzał
na szafkę nocną, nim odpowiedział, spoglądając prosto w jej oczy:
- Niby tak,
jednak… - urwał, uśmiechając się przepraszająco. – Niewiele jest osób, które
chciałyby mnie odwiedzić z własnej, nieprzymuszonej woli…
Jego
rodzice, na przykład. Ostatni raz widział ich dobre dwa lata wcześniej.
Wszelkie wiadomości o chorobie syna traktowali jak zeszłoroczny śnieg,
pogrążając się coraz bardziej w odmętach alkoholu. Praktycznie przez całe życie
mieszkał z babcią, która odeszła na tamten świat niedługo po jego osiemnastych
urodzinach. Od tego momentu musiał radzić sobie sam, wspierany od czasu do
czasu przez grupkę przyjaciół, a także i ją.
- Kaja… przepraszam… - Pojawiła się łza. Jedna
z pierwszych, które później spłynęły.
***
Kaja
Pielewska gwizdała cicho melodię swojego ulubionego utworu, przemierzając
uporczywie długą klatkę schodową w szpitalu. Zazwyczaj odwiedzała to miejsce
raz na kilka dni, jednak wczorajsza doba przekonała ją, że powinna tu bywać jak
najczęściej. Tak, więc znowu przyjechała najwcześniejszym pociągiem, wysiadając
na jednym z wielu peronów oszklonego dworca głównego i przemierzając resztę
drogi na piechotę.
Siedziała
u Lucka prawie cały dzień, z przerwami na obchód lekarski, gdzie konował
pełniący dyżur wyprosił ją uprzejmymi, aczkolwiek bardzo znaczącymi słowami.
Większość czasu spędziła na uspokajaniu roztrzęsionego chłopaka po
niespodziewanym ataku szczerości i napływie łez. Rzadko miewał takie chwile
słabości, jednak, gdy następowały, zawsze były spowodowane jego przeszłością,
chwilami wręcz tragiczną.
Rozmowa.
Głównie na tym opierało się ich wczorajsze spotkanie. Od czasu do czasu
próbował poruszyć temat plotek na temat ich wspólnych znajomych, jednak
dyskusje na ich temat nigdy nie trwały dłużej niż pięć minut. W końcu
odchrząknęła i, bawiąc się kosmykiem swoich włosów, powiedziała:
-
Wiesz, nigdy nie spodziewałabym się, że powiem ci to w takiej scenerii…
bardziej by pasowało kino po randce czy ogród różany na początku lipca, ale… -
Przełknęła głośno ślinę. Lucek zaśmiał się cicho.
- Chodzi ci o to, co ja myślę od jakiegoś
czasu? – zapytał po chwili. Kiwnęła głową.
- Nie jestem pewna, czy też masz to na myśli…
ale chyba się zakochałam…
Była
niecałe dwa metry od drzwi, kiedy zatrzymała ją pielęgniarka. Kojarzyła ją z
poprzednich wizyt u Lucka, jednak ponura, żałobna wręcz mimika twarzy kobiety
lekko ją przestraszyła.
- Coś się stało? –
zapytała, uśmiechając się nieśmiało. Pracownica szpitala przez chwilkę się
wahała, jakby próbowała znaleźć odpowiednie słowa, ale w końcu się to stało.
- Zanim… zanim… - Wzięła głęboki wdech,
próbując opanować drżenie całego ciała, po czym podjęła od nowa próbę
odpowiedzi. – Chyba wiedział, co się stanie. Kazał ci to przekazać.
Podała jej znajomą
teczkę. W środku były wszystkie rysunki chłopaka oraz przybory do rysowania. Na
samym wierzchu widniał portret dziewczyny.
- Nie… - jęknęła cicho i zalała się łzami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz